Kontynuuje tradycje Państwowego Gimnazjum Żeńskiego im. Unii Lubelskiej , Narutowicza 12 (1933-1939).

Spis treści Wędrówka szkoły Historia Absolwenci Adres Kontakt Dyrekcja Archiwalia Szkoła we wspomnieniach Literatura

Wędrówka szkoły:

Siedziba przy ul. Kapucyńskiej (1921-1933) -> ul. Niecała 6 (1921- 1926) -> róg hotelu Ajkuszyca na rogu Kapucyńskiej 6 i Narutowicza (1926- 1933) ->  ul. Narutowicza 12 (1933-1939) -> tajne komplety (1939-1944) -> budynek bursy przy ul. Archidiakońskiej  (1944-1947) -> Pałacyk Tarłów a obecna siedziba Wojewódzkiego Domu Kultury (1950-1966) -> budynek przy Placu Wolności 4 (1966- do dziś)

Historia:

• 7 X 1921 r. - Powstanie szkoły. Szkoła została założona jako pierwsze w Lublinie państwowe gimnazjum żeńskie w skutek starań pedagoga ks. Kazimierza Gostyńskiego (początkowo bez własnej siedziby)
  

• 1933 r. - Po trzykrotnych przeprowadzkach (m.in. na ul. Kapucyńską) szkoła otrzymała siedzibę przy ul. Narutowicza 12.

• Listopad 1939 r. - Gimnazjum oficjalnie przestaje istnieć, ale nauka kontynuowana jest dalej na tajnych kompletach.

• Wrzesień 1944 r. - Szkoła wznawia jawną naukę.

• 1944 – 1947 - Nauka prowadzona jest w budynku bursy przy ul. Archidiakońskiej.

• 1950 – 1966 - Szkoła funkcjonuje w Pałacyku Tarłów (obecnie Wojewódzki Dom Kultury).

• 1966 – Szkoła jako już III Liceum Ogólnokształcące zostaje przeniesiona do budynku przy pl. Wolności 4, w którym wcześniej swoją siedzibę miała Szkoła Podstawowa nr 12.

Absolwenci:

Anna Kamieńska
Julia Hartwig
Hanna Malewska
Hanna Szternfinkiel (Anna Langfus)
Marcin Świetlicki
ks. Alfred Wierzbicki
Andrzej Pruszkowski.
Artur Popek
Krystyna Głowniak
Beata Kozidrak

Magdalena Sztejman – Lipowska

Adres:

DZIELNICA:

przed wojną: ŚRÓDMIEŚCIE

obecnie: ŚRÓDMIEŚCIE

Plac Wolności 4
20-005 Lublin

www.3lo.lublin.pl

Kontakt:

 tel. (081) 53-209-47


Dyrekcja:

Dyrektor: Anna Suszyna

Wicedyrektorki: Barbara Kasperek, Ewa Fijuth

Archiwalia:

Spis absolwentów od roku szkolnego 1926/1927.

Ul. Zamojska. Po prawej widoczne gimnazjalistki w białych kaszkietach. Pocztówka ze zbiorów TNN (ok. 1927).

Szkoła we wspomnieniach:

Alicja Rękas: Gimnazjum im. Unii Lubelskiej było szkołą otwartą, przyjmującą młodzież różnych wyznań, ale i narodowości, choć uczennice Polki wyznania rzymskokatolickiego przez cały okres zdecydowanie dominowały. [...] Ciekawe, że Żydówki mające możliwość nauki w swoim Gimnazjum Humanistycznym przy ul. Niecałej 3 […] wybierały „Unię”. Wprawdzie nie stanowiły one więcej niż 14%, niemniej decydowały się na pozycję „innej” czy „obcej” wśród koleżanek. Wydaje się, że uczennice te wywodziły się z asymilujących się rodzin żydowskich, a szkoła miała ten proces ułatwić. [...] Uczennicom innych wyznań nikt nie ograniczał swobody wykonywania praktyk religijnych. Codzienne obcowanie i współpraca uczennic o różnych wyznaniach wyrabiało u wszystkich tolerancję, poszanowanie odmienności [1].

Julia Hartwig: Aktywnym ośrodkiem życia była […] moja ówczesna szkoła Gimnazjum imienia Unii Lubelskiej, uważane za najlepszą żeńską szkołę średnią w Lublinie. […] cały mój fundament humanistycznych zainteresowań wywodził się właśnie stamtąd, ze szkoły. […] Ze szkoły wyniosłam poczucie godności obywatelskiej, co dziś wydaje się zamierzchłym przeżytkiem, i umiejętność współżycia z otoczeniem [2]. W szkolnych latach dużo jeździliśmy z nauczycielką, wnuczką słynnego doktora Tytusa Chałubińskiego – to do Wilna, to do Kamieńca. Urządzaliśmy z koleżankami grupowe wycieczki z plecakami, zwiedzałyśmy Mazury, puszczę Białowieską [3].

Halina Chamerska: Jedną z naszych koleżanek była słynna poetka Hanna Kamieńska, ale ona z nami matury nie zdawała, zdawała w czasie okupacji, tajną. […] Hanka była taką osobą, która dużo chciała wiedzieć, […] była niesłychanie ciepła, sympatyczna i koleżeńska. […] Moją koleżanką szkolną była też Julia Hartwig – najlepsza uczennica w klasie, rzeczywiście zdolna, już wtedy dobrze zapowiadająca się literatka[4].

Janina Smolińska: W latach trzydziestych pod patronatem polonistki Zofii Kruszewskiej już nie kółko literackie, ale polonistyczne rozwinęło poważną działalność. Stąd wywodzą się znane talenty: Anna Kamieńska, Hanna Szternfinkiel, Julia Hartwig. Spośród nich międzynarodowym wyróżnieniem Prix Goncourt już w okresie powojennym została uhonorowana moja klasowa koleżanka Hanna Szternfinkiel [pod nazwiskiem Anna Langfus] za powieść Bagaże z piasku.[5]

Andrzej Sulikowski: Ukończyła je [Hanna Malewska] w roku 1929. W uczniowskim pisemku [„W Słońce”] publikowała swoje najwcześniejsze utwory, uchodząc wśród koleżanek za przyszłą sławę, jak wspomina Józef Łobodowski. […] Już ze szkoły średniej wyniosła doskonałą znajomość języka francuskiego, co miało w przyszłości okazać się pożyteczne przy pracach literackich [6].

Literatura

Szkoły w Lublinie, "Scriptores" nr 30, Lublin 2006.

^Przypisy:

^{[1] Rękas A., 70 lat Gimnazjum i Liceum im. Unii Lubelskiej w Lublinie (1921-1991), Lublin 1991, s. 9- 28
[2] Ciekawość świata. Z Julią Hartwig rozmawia Agata Koss, „Kresy” 1997, nr 1, s. 115.
[3] Największe szczęście, największy ból. Z Julią Hartwig rozmawia Jarosław Mikołajewski, „Wysokie Obcasy” (dodatek do „Gazety Wyborczej”) 2005, nr 12, s. 12.
[4] Relacja z Archiwum Historii Mówionej Ośrodka „Brama Grodzka – Teatr NN”; tnn. pl/himow_fragment. php?idhr=1385.
[5] Horądyński J., Spotkanie z Anną Langfus, „Życie Literackie”, 1963, nr 8, s. 5.
[6] Sulikowski A., Lublin w życiu Hanny Malewskiej, „Księgarz Lubelski. Informator wydawniczo-księgarski” (dodatek do „Na przykład” 1994, nr 12) 1994, nr 5, s. 2.}