Ulica Szeroka w Lublinie jest naprawdę szeroka i obramowana z obu stron wysokimi, dwu lub trzypiętrowymi domami. Kiedyś były one - tak jak na Starówce - zwrócone ścianami szczytowymi do ulicy i posiadały takie same, pokryte dachówkami występy murów. Ale z upływem lat domy te tak "gruntownie" przebudowano, że nie sposób dostrzec na nich patyny wieków. Charakterystyczny jest wielki magazyn u wylotu ulicy, bezpośred­nio łączący się z Bramą Żydowską, oraz grupa domów pod numerami 9-21 przylegających tylnymi ścianami do Góry Zamkowej. Tutaj między domami pod numerami 7 i 9 zaczyna się ulica Podzamcze, od której wiedzie wejście do zamku. Nie do końca potwierdzona legendą tradycja mówi, że przy ulicy tej pod numerem 19 obradował kiedyś sejm żydowski, co jest tym trudniejsze do sprawdzenia, że ostatni sejm żydowski zebrał się w Lublinie w roku 1682.

W domu przy ul. Szerokiej 2 w tylnym korytarzu pierwszego piętra znaj­duje się synagoga; zbudowana przez Hirsza Doktorowicza, nadwornego fak­tora króla Władysława IV. Hirsz Doktorowicz otrzymał zezwolenie króla na zbudowanie synagogi 16 lipca 1638 roku wraz z przywilejem osobistego nią zawiadywania. Król pod ciężką karą zabronił starszym lubelskiej gminy mie­szania się do działalności fundatora, ale także wybierania go do swojej rady. Przed laty synagogę. przejął cech kotlarzy i stąd jej obecna nazwa "Synagoga Kotlarzy". Niedawno panowie kotlarze także bardzo "gruntownie" przebu­dowali swoją synagogę i usunęli z niej wszystko, co było stare i piękne.

Dzisiaj jest ona nowoczesną budowlą z galerią dla kobiet, która mocno zawęziła górną część sali modłów. Ścianę wschodnią z bimą" ozdabia portal w stylu renesansowym. Synagogę tę wyróżniają piękne ławki i dobre oświet­lenie.

W sąsiednim domu (ul. Szeroka 3) na pierwszym piętrze znajduje się sy­nagoga urzędników handlowych (Mszorsimszul). Poza wielkim, prostym po­kojem z wieloma wychodzącymi na ulicę oknami synagoga ta niczym się nie różni od innych. W sąsiednim pokoju znajduje się szkoła dla kobiet połączo­na z salą modłów wielkim otworem w ścianie.

Na tej samej ulicy pod numerem 28 stoi dom rodzinny Horowiców. Są to potomkowie Widzącego z Lublina, Jakuba Icchaka Horowica, którzy do dziś dumni są ze swego przodka i stale procesują się o dom.! Na podwórzu, na który wchodzi się przez wąski korytarz, stoi obszerny parterowy dom z dre­wnianym dachem i wieloma dużymi oknami. Jest to klauza, w której modlił się i spędzał większą część dnia Widzący. Swoje właściwe mieszkanie miał w domu stojącym od ulicy na pierwszym piętrze. Sama klauza jest wielką, źle otynkowaną salą z sufitem z drewnianych bali. Przy wejściu widzimy małe przepierzenie w kształcie chrząszcza, za którym modliły się kobiety.
W okresie napoleońskim z klauzy tej promieniował na wszystkie strony blask Widzącego. Tutaj znajdowało się duchowe centrum znacznej części pol­skiego żydostwa, tutaj układano plany i tutaj niweczono plany możnych tego świata. Dzisiaj w dni powszednie klauza jest przytułkiem dla biednych i ka­lek, którzy przebywają tu dzień i noc, grzejąc się w zimie przy wielkim piecu. Kilka domów dalej (ul. Szeroka 40) stoi dom rodzinny Eigerów. W nim Leibele Eiger zostawszy chasydem założył swoją klauzę, i tu zbierali się jego zwolennicy. Dwa domy dalej (ul. Szeroka 44) znajduje się synagoga Par­nasu, założona przez Abrahama Heilperna. Naprzeciwko niej widzimy ulicę Jateczną. To właśnie ten teren dr Izaak Maj zakupił w XVI wieku od wojewody Tęczyńskiego i przekazał gminie pod budowę syna­gogi, akademii itp. Rzeczywiście postawiono tutaj wszystkie instytucje kaha­lne i zabudowano całą parcelę za wyjątkiem niewielkiego placu.