Wielokulturowość
W historii Rzeczypospolitej Lublin był miejscem szczególnym, w którym przyszło żyć przedstawicielom wielu narodów, religii i kultur, tworząc "ekumeniczną przestrzeń" (w znaczeniu greckiego oikumene "wspólny, cały zamieszkały świat") .
Wielokulturowość Lublina oznacza, że miejską społeczność tworzyły przez stulecia (i wciąż tworzą) przedstawiciele różnych narodów i religii. Dwie główne grupy etniczne nadające tożsamość naszemu miastu to Polacy i Żydzi, ale wśród lublinian żyli też Niemcy, Rusini (czy też - według współczesnej terminologii - Ukraińcy), Tatarzy, Romowie, Szkoci, Holendrzy, Włosi...
Wielokulturowość Lubelszczyzny to także różne tradycje poszczególnych części regionu.
W I Rzeczpospolitej Podlasie należało przecież do Wielkiego Księstwa Litewskiego, a Ziemia Chełmska była autonomiczną częścią województwa ruskiego. Wschodnia część dzisiejszej Lubelszczyzny może odwoływać się do tradycji Rusi Wołyńsko- Halickiej (wszak Chełm był stolicą króla Daniela Halickiego), albo jeszcze wcześniejszej - Grodów Czerwieńskich.
Wielokulturowść Lubelszczyzny to także kultura "sztetl" - małych, zróżnicowanych kulturowo miasteczek tak pięknie opisanych w prozie Isaaca B. Singera, laureata literackiej Nagrody Nobla. |
;)
