Przystanek autobusowy na ul. Świętoduskiej

Komunikacja to zagadnienia związane z transportem ludzi i towarów, ale także i przesyłaniem informacji. Od zamierzchłych czasów przez Lubelszczyznę wiodły drogi handlowe łączące ziemie ruskie z Księstwem Halicko-Włodzimierskim na czele, z Bałtykiem i w ogóle zachodnią Europą, tutaj też nawiązany był kontakt bez­pośredni ziem polskich z wielkim imperium mongolskim, które stało się w tym czasie najważniejszym łącznikiem Europy z Dalekim Wschodem. Lubelskie łą­czyło też główne małopolskie centra miejskie i polityczne, z Krakowem na czele, z Litwą, a nawiązane wtedy kontakty miały w niedalekiej już przyszłości toro­wać drogę związkom politycznym obu państw do unii polsko-litewskiej. W tej sytuacji rosło znaczenie ziemi lubelskiej i samego Lublina i nie mogło pozosta­wać bez wpływu na ożywienie dawnych szlaków handlowych i na powstawanie nowych.

Lubelszczyzna dużo zawdzięcza rozwojowi kolei w II połowie XIX w., której urokliwym elementem były nieistniejące już kolejki wąskotorowe.

Ważnymi dziedzinami związanymi z szybkim przesyłaniem informacji na odległość pozostają usługi pocztowe i nowoczesne metody komunikacji. Na początku był jednak dyliżans pocztowy i telefon „na korbkę”. Lublin swoją pierwszą sieć telefoniczną otrzymał w 1896 roku. Na początek było 35 abonentów: 12 instytucji i 23 osoby prywatne. Trzyminutowa rozmowa kosztowała wtedy 15 kopiejek, a była to równowartość trzech kursów autobusem od Bramy Krakowskiej do dworca kolejowego.

Literatura

Denys M., Głos trąbki i turkot powozu - Z dziejów poczty lubelskiej, „Na przykład” 1996, nr 34

Myśliński K., Lublin na dawnych szlakach handlowych [w:] Witusik Adam A., Radzik T. (red.), Lublin w dziejach i kulturze Polski